Ознаке

Kada, pak novinar, samo u jednom broju bilo kojeg lista, a u rubrici “kultura” recimo, prećuti bar dvoje-troje umetnika, književnika, muzičara dnevno, jer mu se tako hoće (prostora u novinama uvek ima dovoljno za sve respektabilne umetnike), a u toku jedne godine po nekoliko puta bilo kojim povodom promoviše jednog i istog čoveka (to se u “Politici” bilo u rubrici “Kultura”, bilo u “Dodatku” dešava izuzetno često: pogledati u bilo kojem kontekstu ime “Gojko Božović”, “Vida Ognjenović”, “Vlada Bajac”, “Svetislav Basara”, “Vladimir Pištalo”, “Dragan Velikić”, “Jelena Lengold”, “Arhipelag”, “Službeni glasnik”) onda je to, takodje, normalno, to nisu “srpska posla”, nije zloupotreba položaja, nije svinjarija prvog reda i time novinar rubrike “kultura” nije nikoga od brojnih drugih živih umetnika, muzičara, književnika ubio, na način kako se ubijaju umetnici u bilo kojoj Pinoče-državi, u bilo kojoj staljinističkoj državi, u bilo kojoj državi kojom u stvarima umetnosti i književnosti vlada zloglasni duh Zogovića i njegove komunističke bande. “Politika”, valjda to treba razumeti, nije niti može da bude vlasništvo aktuelne garniture urednika rubrike “Kultura, umetnost”, nego je “Politika” pre svega “moj” list koga su gradile desetine generacija novinara. List je to srpskog čoveka. A srpski novinar ne mora, ne nužno, biti i moralan čovek.(…………….)Izvor: Tematski broj požarevačkog književnog časopisa “Braničevo”, posvećenog u celini “duhu srpske književnosti”, br. 5-6/ 2012, str. 143-145. Ogled: Hiperborrejci protiv Politikinog dodatka “Kultura, Umetnost, Nauka.

преко Novinar, po B. Tomaševiću, i „Politika“.

Advertisements